Omdat ik de eerste twee delen heb gemist, kijk ik op de website. Ik klik op ‘Mira’ en zie in close-up hoe zij, haar man en kinderen elk een zak McDonald’s naar binnen schuiven. Wat ze meemaakt? Een autoritje met het gezin. Wat ze voelt? Geen schaamte in ieder geval. Wat ze denkt? ‘O nee! Ketchup. Hélemaal over de jas van mijn dochter.’ En dat zegt ze ook. Voor de zekerheid laat ze het ook nog even zien.

Door naar Git. Git zit met trillende onderlip voor de camera. ‘Ik voel me afschuwelijk’, zegt ze maar meteen. Aha. Deze vrouw heeft dus kennelijk iets meegemaakt. Heeft ze net gehoord dat ze kanker heeft? Is haar huis afgebrand met al haar kinderen erin? Nee. Ze is ‘heel erg met de fiets gevallen’. Wat ze denkt? ‘Ik denk dat als ik nu ga niezen dat ik dan sterf.’ Haar beste vriendin Esther heeft gelukkig de oplossing: ‘Dan moet je een kussentje tegen je aandrukken.’

Mijn hoop is gevestigd op vrouw nummer 3: Loes. Loes is van een heel ander kaliber. Loes is pas 20 maar denkt nu al na over het leven. We volgen haar tijdens een wandeling in een stiltegebied: ‘Ik leef in een compleet eigen wereld die niemand begrijpt. Die niemand wil begrijpen. Mijn wereld. Alleen van mij.’ Terwijl ze de wereld die alleen van haar is met duizenden kijkers deelt, doet ze een wat ongemakkelijk dansje in de Drunense Duinen.

Tot zover voel ik me nog niet echt verbonden met deze vrouwen. Ook niet met de dj slash paaldanseres of de depressieve scenarioschrijfster. Nou ja, misschien met Loes dan een beetje. Want toen ik 20 was, had ik ook zulke gedachten. Alleen hield ik die wijselijk voor mijzelf.

Deze column is ook gepubliceerd in dagblad De Pers op 21 februari 2012.

Vanaf de maan gezien doet het er niet toe wat wie dan ook van mij, mijn opvoedingstechnieken of mijn kinderen vindt. Dat weet ik. Toch zie ik in gedachten de ouders van het jongetje die avond aan tafel zitten. Stipt om zes uur, in hun fris gestofzuigde huis vol vrolijke verse bloemen. De televisie is die dag nog niet aan geweest, ze hebben de namiddag gevuld met bordspelletjes.
“Kauwgom????” herhaalt moeder. Ze legt haar mes neer.
“Anders spelen ze gewoon vanaf nu alleen nog maar bij ons?” oppert vader.
“Ach,” zegt moeder, die vaker met dit bijltje heeft gehakt. “Zo’n vriendschap met dat soort jongetjes bloedt meestal vanzelf wel dood.”

“Hans Wieldraaier, die vaak Randstad ingenieurs inzet, reserveert bij Marja, de baas van Ruben, ober via Randstad Student, die zijn drumstel verkocht aan Anil, IT-specialist bij Randstad Professionals bij het bedrijf van Tom Klein, die Mo, gespecialiseerd frezer via Randstad, amper hoeft in te werken en Mo’s buurmeisje is door Randstad geselecteerd voor de afdeling orthopedie waar ze turner en toekomstig arts Epke Zonderland tegenkomt, ambassadeur van Randstad.”

Goed. Officieel dus een prima concept. Maar zelf word ik altijd een beetje zenuwachtig van het filmpje. Ik heb het gevoel dat ik al die namen moet onthouden. En dat ik in een volgende commercial overhoord ga worden.
“Wat is de link tussen Hans Wieldraaier en Mo?” Of: “Was Ruben de baas van Marja of andersom?” En: “Waar wordt Epke voor opgeleid: A. dokter B. Randstadadviseur of C. beide?” Dat die hele Randstad commercial eigenlijk een lokkertje naar de geheugentrainer van Omroep MAX is.

En dan die namen. Epke bestaat, ik heb zelfs prime time de getatoeëerde Olympische ringen op z’n welgevormde kuit mogen bewonderen. Maar zowel Hans Wieldraaier, Hans Wieldraaijer, Tom Klein als Tom Kleijn krijg ik via google afbeeldingen of linked-in niet geverifieerd. Bij Marja, Ruben, Anil en Mo hoef ik het niet eens te proberen, die zijn kennelijk voor Randstad niet belangrijk genoeg om überhaupt een achternaam te bezitten. En dat arme buurmeisje heeft helemaal geen naam, die staat er alleen maar voor de mooiigheid bij.

De pay-off klopt als een bus, dat dan weer wel. Want hoe graag ik ook zou willen dat het anders was, ook ík heb iets met Randstad. Alleen niets met hun commercial.