Geplaatst in NRC en NRC next op 18 april 2012

“Hans Wieldraaier, die vaak Randstad ingenieurs inzet, reserveert bij Marja, de baas van Ruben, ober via Randstad Student, die zijn drumstel verkocht aan Anil, IT-specialist bij Randstad Professionals bij het bedrijf van Tom Klein, die Mo, gespecialiseerd frezer via Randstad, amper hoeft in te werken en Mo’s buurmeisje is door Randstad geselecteerd voor de afdeling orthopedie waar ze turner en toekomstig arts Epke Zonderland tegenkomt, ambassadeur van Randstad.”

Goed. Officieel dus een prima concept. Maar zelf word ik altijd een beetje zenuwachtig van het filmpje. Ik heb het gevoel dat ik alles moet onthouden. En dat ik in een volgende commercial overhoord ga worden.
“Wat is de link tussen Hans Wieldraaier en Mo?” Of: “Was Ruben de baas van Marja of andersom?” En: “Waar wordt Epke voor opgeleid: A. dokter B. Randstadadviseur of C. beide?” Dat die hele Randstad commercial eigenlijk een lokkertje naar de geheugentrainer van Omroep MAX is.

En dan die namen. Epke bestaat, ik heb zelfs prime time de getatoeëerde Olympische ringen op z’n welgevormde kuit mogen bewonderen. Maar zowel Hans Wieldraaier, Hans Wieldraaijer, Tom Klein als Tom Kleijn krijg ik via google afbeeldingen of linked-in niet geverifieerd. Bij Marja, Ruben, Anil en Mo hoef ik het niet eens te proberen, die zijn kennelijk voor Randstad niet belangrijk genoeg om überhaupt een achternaam te bezitten. En dat arme buurmeisje heeft helemaal geen naam, die staat er alleen maar voor de mooiigheid bij.

De pay-off  ”Iedereen heeft iets met Randstad”, klopt als een bus, dat dan weer wel. Want hoe graag ik ook zou willen dat het anders was, ook ík heb iets met Randstad. Alleen niets met hun commercial.

“Stoppen met werken? Hoezo? Om zijn tillift af te stoffen?” Deze maand schreef ik voor MAMA magazine een artikel over mijn gezin met een gehandicapte zoon. En waarom ik dus wél blijf werken. Lees hier het hele verhaal.